Eindexamens en slagen. Twee woorden met twee verschillende betekenissen.. de een heeft met stoeptegels te maken en de ander met vrouwenhandel. Als ik veel geld had, had ik miljoenen zadels gemaakt met de tekst: “school is voor watjes” en in de stad uitgedeeld. Ja, hoe wil ik anders mensen bereiken? Iedereen heeft een fietstocht..of vier fietsen, kan ook. Nou, om verder te gaan met mijn verhaal, wil ik vragen of jullie even op willen staan om te kijken of jullie niet toevallig op zo’n zadel zitten, ben er paar kwijt namelijk. Zo niet, draai dan een rondje om je eigen as om te kijken of er vrouwenhandelaren in de buurt zijn… ja voor je eigen bestwil, straks word je verkocht of zo en dan krijg IK weer de schuld. Dat was het dus.. ik hoop dat jullie veilig zijn en met vlag en wimpel verkoc…uhh slagen.

@farsfars

Hoi, Fars is cool. Hij vertelde me laatst iets leuks en ik moest lachen. Dus  nu schrijft hij dingen voor vorw. Klik op ‘Read More’.

Oom Anton rende rondjes en vertelde hoe Tante Berta aan haar kind was gekomen. Een vliegende aap genaamd ‘the flying Dutchman’ deed z’n werk heel goed door wattenstaafjes uit te delen. Ze gingen als warme broodjes over de toonbank en oom Anton was erg gelukkig. Elke dag na school zag ik hoe mijn moeder een ventieldopje op de aanrecht legde. Ik kon er uren naar kijken omdat een drol, ook wel ‘meisje’ genoemd vaak zweefde van geluk op Nederland 2. Rare wezens die in de lucht trotseerden deden salto’s en andere rare bewegingen wat op geschilderde pindakaaspotjes leek. Omdat oom Anton niet duidelijk was over hoe kinderen gemaakt werden, deed ik een beetje zelfstudie en liet ik m’n hamsters los in mijn grote 3-persoons waterbed. Ze kregen 4 hamster kinderen en Tante Berta werd oma van 6 kleine kalfjes.

Sinds ik me kan herinneren hoe pandavlees smaakt heb ik altijd gedroomd om een complete metamorfose te ondergaan. Ik ben namelijk niet blij met hoe ik ben. Als ik mocht kiezen. Als ik echt zelf zou mogen kiezen hoe ik eruit zie, wie ik ben en hoe ik heet. Als het echt kon, dan zou ik een buurthuis willen zijn. Eentje met mooie glimmende dakpannen en een grote groene deur. Maar helaas.

Opeens word ik wakker. Wat heb ik gedroomd? Waar sloeg het op? Wat betekende het? Allemaal vragen waar geen antwoord op te vinden was. Het boeide me op dat moment ook niet zo heel veel, ik was blij. Blij dat ik weer normaal was. Geen gek gedoe, maar gewoon realiteit. Mijn vertrouwde omgeving, al mijn vrienden. Ik was blij dat ik weer normaal was. Gewoon een goudvis. Stel je voor, een buurthuis. Hilarisch.

Voortaan doe ik dus nooit meer boodschappen zonder een stevige tas mee te nemen.

De eerste maar ook gelijk de laatste keer! Dus ik werd gevraagd voor een interview, “Ja hoor, is goed. Mij best.”. Nou stank voor dank. Na afloop ben ik gewoon bestolen. Het gaat hier om een schoenzool, maat 43. Wat moet ik nou met een schoen zonder schoenzool? Slaat nergens op.

Het interview is genomen door Farshad (twitter hier, website daar). Dus als je dit leest Farshad, geef mijn schoenzool terug.

Als bewijsmateriaal heb ik het interview bij “Read More” gezet.

Een vreemd fenomeen, Mortimafia. Wie of wat hij is weet niemand. Sinds een tijdje staat twitter een beetje op z’n kop. Iedereen vraagt zich af wie deze ‘’twitter-persoonlijkheid’’ is, want een gezicht heeft hij niet. Sommige mensen beweren dat hij iemand van tv is, en sommige denken dat hij een robot is. Op sommige websites zijn paparazzi foto’s opgedoken van Mortimafia, maar volgens hem is het onzin. Waarom onzin? Deze vraag zullen we aan hem stellen.

Om een beetje kennis te maken met Mortimafia, hebben we een interview kunnen regelen. Hoe we dit geregeld hebben mogen wij helaas niet zeggen. We mogen dit niet vertellen omdat de identiteit van Mortimafia geheim moet blijven. Dit in verband met veiligheidsmaatregelen.

We hadden bij Mortimafia thuis afgesproken. Een verlaten huis, ergens in Nederland. Er was geen bel te bekennen, dus moesten we een steentje tegen het raam aangooien. De deur ging open, en iemand met een licht blauwe masker kwam tevoorschijn. We kregen een hand, en werden naar binnen getrokken. We mochten onze schoenen aanhouden en liepen de huiskamer in. Een donkere kamer, omdat alle gordijnen dicht waren. Aan de muur hingen veel schilderijen en foto’s. We gingen zitten, op een lichtblauwe leren banken en kregen thee aangeboden. Heel gastvrij. We mochten alles vragen, dat was geen enkel probleem.

Waarom heet je eigenlijk Mortimafia, heb je dat zelf verzonnen?
‘Ik was aan het twijfelen tussen Annelies en Mortimafia. Keuze lijkt me duidelijk.’’

Opeens was je op twitter te vinden, en begonnen mensen jou te volgen. Hoe kwam je op het idee om twitter aan te maken?
‘’Dit is een gevoelige vraag eerlijk gezegd. Maar goed. Lang geleden toen ik 1.5 jaar was gebeurde er iets. Iets wat me totaal veranderde.

We hadden een kast in de woonkamer staan, deze kast had 4 lades. De meest linkse lade was de rommeltjesla. Op de een of andere manier lukte het mij om op de kast te komen. Ik zag dat de la open stond, hier lag zoveel troep in dat die eigenlijk ook niet dicht kon. Maar goed, ik zag dus dat die open stond. En ik weet niet wat het was maar iets trok me er naar toe, figuurlijk dan. Voor ik het wist lag ik in de la. Gelijk schoof iets hem dicht. Dom dat ik was ging ik steeds verder en dieper in de troep. Na een tijdje was ik helemaal kapot, mijn kleine spieren konden het niet meer aan. Ik viel in slaap. De rest kan ik me niet meer herinneren, het is een verloren pagina uit het boek van mijn leven.

Het laatste wat ik me kan herinneren is dat ik afscheid nam van een punaise en een stukje gedroogd fruit. Ik voelde een familieverband. Tot de dag van vandaag denk ik aan mijn opvoeders, want dat is het enige wat ik kan concluderen.

Maar om je vraag te beantwoorden: ik kreeg bij het afscheid nemen iets in mijn oor gefluisterd “Tranen zijn zout, zweet is bitter, zet iedere dag iets geks op Twitter”. En ik wil het hierbij houden als het kan..’’

Op twitter ben je anoniem, en niemand kent jou. Hoe zit dat in real life?
‘’In de morgen ben ik zoals iedereen, ik ga met de draak naar school en poets mijn tanden met kerosine. Mijn vrienden weten niet wie ik ben. Maar in de avond loop ik in mijn felblauwe pak over straat en roep “WAT” naar voorbijgangers. Promotie heet dat.’’

Ook zijn er paparazzi foto’s opgedoken van jou. Waarom kan jij dat niet zijn?
‘’Op alle foto’s zie je dat “ik” kleren aan heb. Maar zoals je zelf op dit moment ziet ben ik naakt.’’

Wat doe je dagelijks, zit je op school?
‘’Ik zat een tijdje op school, maar toen moest ik van de directie onmiddellijk van het gebouw af komen. Nu hangen er camera’s dus daar kan ik niet meer komen. Nu zit ik de hele dag een beetje met mijn oorlel te spelen.’’

Veel mensen vroegen zich af hoe jij aan je geld komt. Jij moet ook huur betalen en eten kopen. Kan je daar iets over vertellen?

‘’Ja.’’

Het is misschien een brutale vraag, maar hoe kom jij aan je grappen?
‘’Als ik iets grappig denk te hebben schrijf ik het op een blaadje, vouw het dicht en leg het op de tafel. Vervolgens ga ik naar de buren met de vraag of ze een leuk grapje willen horen. Nadat ze de deur dicht hebben gegooid en ik in hun brievenbus heb gepist loop ik terug naar huis. Daar pak ik twee papayas en sla ze boven het blaadje tegen elkaar aan. Dan schrijf ik iets anders dan wat op het blaadje stond, want dat was sowieso niet grappig. ’’

Nadat Mortimafia antwoord had gegeven op mijn laatste vraag, klapte hij dicht en zei hij niks meer. Het enige wat hij deed was zonder emotie voor zich uit staren. Hij begon gekke geluiden en handgebaren te maken. Handgebaren in de trant van ‘’ga weg, eruit!’’. Dus wij stonden geschrokken op, pakten onze spullen en liepen richting de voordeur. Mortimafia haalde ons in, en ging voor ons staan. Hij pakte onze camera af en smeet het op de grond, keek ernaar en begon te lachen. Hij deed de deur voor ons open, gaf Arthur (mijn notulist) een klap op zijn achterhoofd en rende terug richting de huiskamer. Ik had nog nooit zulke geluiden uit iemands mond horen komen, heel bizar. Een mengeling van vogel en dolfijn geluiden.

Paar dagen later kreeg ik een smsje van Mortimafia:

Jos werd wakker. Zijn handen waren vochtig en roken naar scheet. Het was vies, behoorlijk vies. Langzaam ging Jos op zijn benen staan. “AU!” riepen zijn benen, “Wil je niet meer op ons staan? Het doet echt pijn.” zeiden ze zacht in koor. Jos werd kwaad, vrat zijn eigen benen op en rolde de berg af. Van een afstandje zag Cessie, de Oegandese rups, alles gebeuren. Hij kon dit niet meer aanzien en riep vervolgens “Jos, hou daar eens mee op!”.

De bomen keken elkaar aan. Dit hadden ze kunnen voorkomen, maar het was al te laat. Jos trok een paar  foetussen uit de grond en gooide ze richting de rups. Cessie ontweek de vliegende abortusslachtoffers, maar wat niemand wist was dat achter Cessie de hoofdstad van Venezuela stond. Gelukkig raakte er niemand gewond, de foetussen waren namelijk van dipsaus gemaakt.

Dagen gingen voorbij.

Jos was eindelijk thuis. Zijn handen stonken niet meer naar een dodelijke kontlucht. Hij had daarvoor een andere straf toegewezen gekregen. Er zat een bejaard stelletje op zijn handen, en voor hun was opstaan geen optie.

Wat ik probeer te zeggen is dat we voortaan gezonder moeten gaan eten.

Je hebt een orang-oetang nodig. Deze noem je David, David is een geschikte naam voor een orang-oetang. David en jij zijn beste vrienden, samen ijs halen, soms voetballen, naar de bioscoop en noem maar op. Mensen beginnen jullie vaker samen te zien. Jaloezie begint op dit moment te ontstaan. “Ik wil ook een David” hoor je dan. Maar nee, jij hebt hem al.

Na een paar maanden vlucht je het land uit, David blijft. Het idee dat je David in de steek hebt gelaten zal mensen genoeg ontroeren dat ze zorg en opvang voor hem zullen bieden.

Tijdje later keer je terug, met een tweede orang-oetang maar dan van het vrouwelijke geslacht. Je maakt een openbare statement dat je het beste voor David wilt. Je actie valt bij iedereen in de smaak en zullen jou als held zien.

Yeah, je bent een held.

Ik had er al wat van geproefd maar ik wist niet zeker of ik de juiste had. Toch liep ik weer terug naar mijn tent. Onderweg kwam ik een paraplu tegen, nadat ik zijn rug had gekrabd mocht ik weer verder.

Eenmaal aangekomen bij mijn tent zag ik dat iedereen maar één arm had, ik had blijkbaar iets gemist. Snel stopte ik mijn arm in mijn shirt en mengde me in de menigte.

Onopgemerkt liet ik mijn jaarkaart zien. Gelukkig kreeg ik geen zweepslag van de dwerg. Wij noemen hem Flo, Flo de dwerg.

Ik zocht mijn eigen plekje op en legde het spul op de grond. Morgen een nieuwe dag dacht ik.

Vleermuis.

Het eerste wat je zou opvallen is mijn giraffenmasker, deze is natuurlijk zo realistisch mogelijk nagemaakt. Dit is ook gelijk een statement: Giraffes zijn ook mensen, hoor! Wat je als volgt ziet is mijn shirt met de tekst: Mannelijke Benen. Gewoon dat.  Als we iets lager gaan zie je dat ik ook een tutu draag, zoals alle tutu’s is die van mij ook roze.  Nog lager, mijn broek. Deze is gemaakt van babyhuid. Het is inderdaad erg wreed, bedankt!  Verder valt je op dat ik geen schoenen draag, maar aan mijn linkervoet een zak aardappels en aan de andere voet een iPad (ik wil wel hip blijven natuurlijk). Verder sleep ik een bak met paddenstoelen mee, accessoire.
Om het af te maken: een bord met een afbeelding van een miereneter erop.

Hopelijk word ik hiermee geaccepteerd in de carnavalscommunity.

Zijn schoenen kalmeerden hem met een stukje cake en groene thee. Dit hielp niet. Arnold kon het niet meer aan, sloeg alle kwartjes van de tafel en stond op.Zijn snor was op dat moment geen snor meer. Het was een fiets.

Edward keek hem aan. “Heb ik soms iets van je aan of zo?” vroeg Arnold met een fiets als snor. Dit was wel het geval, iedereen wist het maar niemand kon het opbrengen om zijn doeltreffende opmerkingen te saboteren.
Arnold wist dat hij nou de leiding kon overnemen, met een muts als vlag wuifde hij het begin van een revolutie aan.

Moraal: Doe nooit te veel melk bij je cornflakes, niemand houdt van sponzige flakes.

Stel je voor dat je iemand zo hard slaat dat die persoon in een parachute verandert. Zo kom je erachter dat parachutes zo worden gemaakt. Dan zou de kleur en type van de parachute beïnvloedbaar zijn door de stoot. Mensen zouden naar je toe komen om te zien hoe je dit doet. De zaken lopen goed en je bent gelukkig, totdat je jezelf een schouderklopje geeft na een harde dag werken. Je bent nu een parachute.

Perfecte mensen overlijden nou eenmaal sneller. Hoe vaak hoor je wel niet: “Hij was de perfecte zoon”, “..de perfecte man”. Maar wat als je nou niet zo perfect bent? Juist: ONSTERFELIJKHEID. Kruip voor, prik banden van ambulances leeg, parkeer voor een oprit, verkoop de tuinversieringen van je buurman, help bejaarden met oversteken als ze dit zojuist hebben gedaan, geef mensen op straat stiekem en ongewild een knipbeurt, haal je eten bij de voedselbank en laat dit meteen vallen en stem PVV. Vanaf vandaag mag dit allemaal, succes en wees vooral creatief!

Je bent nu benieuwd geraakt maar je wilt niet blijven refreshen? Volg gewoon lekker de feed. Twitteraccount komt eraan.