— vorw

Jos werd wakker. Zijn handen waren vochtig en roken naar scheet. Het was vies, behoorlijk vies. Langzaam ging Jos op zijn benen staan. “AU!” riepen zijn benen, “Wil je niet meer op ons staan? Het doet echt pijn.” zeiden ze zacht in koor. Jos werd kwaad, vrat zijn eigen benen op en rolde de berg af. Van een afstandje zag Cessie, de Oegandese rups, alles gebeuren. Hij kon dit niet meer aanzien en riep vervolgens “Jos, hou daar eens mee op!”.

De bomen keken elkaar aan. Dit hadden ze kunnen voorkomen, maar het was al te laat. Jos trok een paar  foetussen uit de grond en gooide ze richting de rups. Cessie ontweek de vliegende abortusslachtoffers, maar wat niemand wist was dat achter Cessie de hoofdstad van Venezuela stond. Gelukkig raakte er niemand gewond, de foetussen waren namelijk van dipsaus gemaakt.

Dagen gingen voorbij.

Jos was eindelijk thuis. Zijn handen stonken niet meer naar een dodelijke kontlucht. Hij had daarvoor een andere straf toegewezen gekregen. Er zat een bejaard stelletje op zijn handen, en voor hun was opstaan geen optie.

Wat ik probeer te zeggen is dat we voortaan gezonder moeten gaan eten.