Boodschappentas
Sinds ik me kan herinneren hoe pandavlees smaakt heb ik altijd gedroomd om een complete metamorfose te ondergaan. Ik ben namelijk niet blij met hoe ik ben. Als ik mocht kiezen. Als ik echt zelf zou mogen kiezen hoe ik eruit zie, wie ik ben en hoe ik heet. Als het echt kon, dan zou ik een buurthuis willen zijn. Eentje met mooie glimmende dakpannen en een grote groene deur. Maar helaas.
Opeens word ik wakker. Wat heb ik gedroomd? Waar sloeg het op? Wat betekende het? Allemaal vragen waar geen antwoord op te vinden was. Het boeide me op dat moment ook niet zo heel veel, ik was blij. Blij dat ik weer normaal was. Geen gek gedoe, maar gewoon realiteit. Mijn vertrouwde omgeving, al mijn vrienden. Ik was blij dat ik weer normaal was. Gewoon een goudvis. Stel je voor, een buurthuis. Hilarisch.
Voortaan doe ik dus nooit meer boodschappen zonder een stevige tas mee te nemen.
Het laatste woord