— vorw

Schoenzoolinterview

De eerste maar ook gelijk de laatste keer! Dus ik werd gevraagd voor een interview, “Ja hoor, is goed. Mij best.”. Nou stank voor dank. Na afloop ben ik gewoon bestolen. Het gaat hier om een schoenzool, maat 43. Wat moet ik nou met een schoen zonder schoenzool? Slaat nergens op.

Het interview is genomen door Farshad (twitter hier, website daar). Dus als je dit leest Farshad, geef mijn schoenzool terug.

Als bewijsmateriaal heb ik het interview bij “Read More” gezet.

Een vreemd fenomeen, Mortimafia. Wie of wat hij is weet niemand. Sinds een tijdje staat twitter een beetje op z’n kop. Iedereen vraagt zich af wie deze ‘’twitter-persoonlijkheid’’ is, want een gezicht heeft hij niet. Sommige mensen beweren dat hij iemand van tv is, en sommige denken dat hij een robot is. Op sommige websites zijn paparazzi foto’s opgedoken van Mortimafia, maar volgens hem is het onzin. Waarom onzin? Deze vraag zullen we aan hem stellen.

Om een beetje kennis te maken met Mortimafia, hebben we een interview kunnen regelen. Hoe we dit geregeld hebben mogen wij helaas niet zeggen. We mogen dit niet vertellen omdat de identiteit van Mortimafia geheim moet blijven. Dit in verband met veiligheidsmaatregelen.

We hadden bij Mortimafia thuis afgesproken. Een verlaten huis, ergens in Nederland. Er was geen bel te bekennen, dus moesten we een steentje tegen het raam aangooien. De deur ging open, en iemand met een licht blauwe masker kwam tevoorschijn. We kregen een hand, en werden naar binnen getrokken. We mochten onze schoenen aanhouden en liepen de huiskamer in. Een donkere kamer, omdat alle gordijnen dicht waren. Aan de muur hingen veel schilderijen en foto’s. We gingen zitten, op een lichtblauwe leren banken en kregen thee aangeboden. Heel gastvrij. We mochten alles vragen, dat was geen enkel probleem.

Waarom heet je eigenlijk Mortimafia, heb je dat zelf verzonnen?
‘Ik was aan het twijfelen tussen Annelies en Mortimafia. Keuze lijkt me duidelijk.’’

Opeens was je op twitter te vinden, en begonnen mensen jou te volgen. Hoe kwam je op het idee om twitter aan te maken?
‘’Dit is een gevoelige vraag eerlijk gezegd. Maar goed. Lang geleden toen ik 1.5 jaar was gebeurde er iets. Iets wat me totaal veranderde.

We hadden een kast in de woonkamer staan, deze kast had 4 lades. De meest linkse lade was de rommeltjesla. Op de een of andere manier lukte het mij om op de kast te komen. Ik zag dat de la open stond, hier lag zoveel troep in dat die eigenlijk ook niet dicht kon. Maar goed, ik zag dus dat die open stond. En ik weet niet wat het was maar iets trok me er naar toe, figuurlijk dan. Voor ik het wist lag ik in de la. Gelijk schoof iets hem dicht. Dom dat ik was ging ik steeds verder en dieper in de troep. Na een tijdje was ik helemaal kapot, mijn kleine spieren konden het niet meer aan. Ik viel in slaap. De rest kan ik me niet meer herinneren, het is een verloren pagina uit het boek van mijn leven.

Het laatste wat ik me kan herinneren is dat ik afscheid nam van een punaise en een stukje gedroogd fruit. Ik voelde een familieverband. Tot de dag van vandaag denk ik aan mijn opvoeders, want dat is het enige wat ik kan concluderen.

Maar om je vraag te beantwoorden: ik kreeg bij het afscheid nemen iets in mijn oor gefluisterd “Tranen zijn zout, zweet is bitter, zet iedere dag iets geks op Twitter”. En ik wil het hierbij houden als het kan..’’

Op twitter ben je anoniem, en niemand kent jou. Hoe zit dat in real life?
‘’In de morgen ben ik zoals iedereen, ik ga met de draak naar school en poets mijn tanden met kerosine. Mijn vrienden weten niet wie ik ben. Maar in de avond loop ik in mijn felblauwe pak over straat en roep “WAT” naar voorbijgangers. Promotie heet dat.’’

Ook zijn er paparazzi foto’s opgedoken van jou. Waarom kan jij dat niet zijn?
‘’Op alle foto’s zie je dat “ik” kleren aan heb. Maar zoals je zelf op dit moment ziet ben ik naakt.’’

Wat doe je dagelijks, zit je op school?
‘’Ik zat een tijdje op school, maar toen moest ik van de directie onmiddellijk van het gebouw af komen. Nu hangen er camera’s dus daar kan ik niet meer komen. Nu zit ik de hele dag een beetje met mijn oorlel te spelen.’’

Veel mensen vroegen zich af hoe jij aan je geld komt. Jij moet ook huur betalen en eten kopen. Kan je daar iets over vertellen?

‘’Ja.’’

Het is misschien een brutale vraag, maar hoe kom jij aan je grappen?
‘’Als ik iets grappig denk te hebben schrijf ik het op een blaadje, vouw het dicht en leg het op de tafel. Vervolgens ga ik naar de buren met de vraag of ze een leuk grapje willen horen. Nadat ze de deur dicht hebben gegooid en ik in hun brievenbus heb gepist loop ik terug naar huis. Daar pak ik twee papayas en sla ze boven het blaadje tegen elkaar aan. Dan schrijf ik iets anders dan wat op het blaadje stond, want dat was sowieso niet grappig. ’’

Nadat Mortimafia antwoord had gegeven op mijn laatste vraag, klapte hij dicht en zei hij niks meer. Het enige wat hij deed was zonder emotie voor zich uit staren. Hij begon gekke geluiden en handgebaren te maken. Handgebaren in de trant van ‘’ga weg, eruit!’’. Dus wij stonden geschrokken op, pakten onze spullen en liepen richting de voordeur. Mortimafia haalde ons in, en ging voor ons staan. Hij pakte onze camera af en smeet het op de grond, keek ernaar en begon te lachen. Hij deed de deur voor ons open, gaf Arthur (mijn notulist) een klap op zijn achterhoofd en rende terug richting de huiskamer. Ik had nog nooit zulke geluiden uit iemands mond horen komen, heel bizar. Een mengeling van vogel en dolfijn geluiden.

Paar dagen later kreeg ik een smsje van Mortimafia: